7+ ปี ใต้ปีกอินทรีเหล็ก

    ความเดิมตอนที่แล้ว หลังจากเขียนเล่าเรื่องการเดินทางขัดจังหวะไปเมื่อสองสามเดือนที่แล้ว ก็กลับมาต่อความเดิมตอนที่แล้วกับ Murakami ที่ยังไม่จบตอนดีตามสัญญานะคะ blog นี้เขียนขึ้นระหว่างเดินทางอยู่ในรถไฟค่ะ ๑๑.๐๐ น. วันจันทร์ที่ ๗ ธันวาคม ๒๕๕๘ ๕ องศาเซลเซียส แดดออก ไร้เมฆ รถไฟ IC โซนที่นั่งชั้น ๒ ติดกับตู้เสบียง เดินทางออกจากกรุง Lausanne มุ่งหน้าสู่กรุง Zürich ผ่านเมืองหลวงกรุง Bern ราคา ๗๓ สวิสฟรังค์ กำลังแล่นเข้าจอดสถานีแรกคือ Freiburg S. 104 Ich holte ihr den Mantel aus der Garderobe und half ihr hinein. Nun, wo sie neben mir stand, merkte ich, dass sie nicht besonders groß war. Ich fand das seltsam. Mit zwölf waren wir ungefähr gleich groß gewesen. ผมหยิบเสื้อโค้ทของเธอและช่วยเธอสวม ในชั่วขณะที่เธอยืนอยู่ข้างผม ผมตระหนักว่าเธอไม่ได้สูงมากนัก ซึ่งผมพบว่ามันแปลก เพราะตอนเรา อายุ ๑๒ ปี เรายังตัวสูงเท่า ๆ กันอยู่เลย Mit zwölf ถึงแม้จะไม่มีคำว่า Jahre alt ตรงนี้ก็ยังมีความหมายว่าอายุ ๑๒ ปีได้เหมือนกัน S. 108 Ich glaube...

In meiner Kindheit erinnerte ich mich kaum an meinen Vater. Meine Mutter ließ sich von ihm scheiden, als ich noch nicht mal ein Jahre alt war. Da mein Vater noch eine Beziehung zu einer Frau hatte, die von ihm schwanger war. Er wollte, dass wir zu dritt zusammen leben. Aber meine Mutter wollte das nicht. Sie entschied sich ihn zu verlassen und ohne Hilfe von meinem Vater bin ich aufgewachsen. Wir waren zehn Jahre lang zu zweit. Als ich sechs Jahre alt war, kam ich in ein Internat. Aufgrund des Verkehrsstaus in Bangkok und ihrer anstrengenden Arbeit konnte sie mich nicht jeden Tag abholen. Sie arbeitete bis spät Abends, um die hohen Schulgebühren bezahlen zu können. Sie sagte immer: „Meine Tochter ist die Beste.” Sie bestärkte mich häufig: „Denk nur an dein Studium. Lass die Leute reden, du brauchst dich nicht dafür zu interessieren.“ Jedes Jahr am Vatertag war es der schlimmste Tag meiner Kindheit. Alle Schülerinnen müssen Bilder   malen und Begrüßungskarten für ...

เนื่องในโอกาสวันเกิดครบ 30 ปีเต็ม ฝ้ายขอขุดเอาบทความเก่า เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่ฝ้ายเขียนไว้ แล้วได้ลงในนิตยสาร ธรรมะใกล้ตัว ตอนธรรมะจากคนสู้กิเลส ฉบับที่ ๐๓๗ พฤหัสบดีที่ ๖ มีนาคม ๒๕๕๑ โดยใช้นามปากกาว่าปภาสร เนื้อหามีดังนี้ค่ะ ลูกกำ(กรรม)พร้า โดย ปภาสร ฉันถือเป็นเด็กคนหนึ่งที่ตั้งแต่จำความได้ ก็ไม่รู้จัก "พ่อ" ของตนเองเลย เนื่องจากแม่ของฉันตัดสินใจหย่าขาดจากพ่อ ตั้งแต่ฉันอายุยังไม่ครบขวบดี ด้วยสาเหตุที่ว่าพ่อมีเมียคนใหม่ แล้วก็มีลูกซึ่งยังอยู่ในท้องติดมาด้วยอีกหนึ่งชีวิต ซึ่งพ่อยื่นข้อเสนอให้อยู่ร่วมกันสามคน แต่แม่ของฉัน ไม่เห็นด้วยและตัดสินใจเดินจากมาเอง ฉันไม่รู้เลยว่าพ่อได้เสนอเงินค่าเลี้ยงดูให้ฉันทุกเดือนหรือไม่ รู้แต่ว่าแม่เลี้ยงฉันมาคนเดียว โดยปราศจากการช่วยเหลือจากพ่อ แม่ให้เหตุผลว่า "ถ้าจะตัดบัว อย่าตัดให้เหลือใย" เราอยู่กันสองคนแม่ลูกมา ๑๐ ปี แม่ส่งฉันเข้าเรียนโรงเรียนประจำ ตั้งแต่ฉันอายุ ๖ ขวบ เพราะไม่สามารถที่จะมารับส่งได้ทุกวัน เนื่องจากสภาพจราจรในกรุงเทพ ฯ แย่มาก และแม่ต้องทำงานเลิกดึกดื่น เพราะค่าเทอมของโรงเรียนก็...